23.07 każdego roku

Tak mi bez ciebie jakoś,

że jakby ktoś zabrał mi kilka gram z kieszeni

i zostawił dziurę wielkości kosmosu,

z której wypadają stokrotki.

I ta biel, gdzieś na parapecie,

udająca śnieg w lato, czy kwietnie na jesień.

Że przeplata.

Że przez nogę i czym prędzej do domu,

gdzie cieplej, bo ty.

A ja zmarzłem już, już przezrocze się gdzieś,

na peryferiach miasta,

zgarniając w podeszwy popiół.

.

.

.

.

Życzenia właściwe.

Wszystkiego dobrego, Danuś.