56°C

W kuchni nie ma zegara –

czas odmierza syk tłuszczu,

tempo noży na desce,

i oddech cięższy od pary.

ściany oddychają gorącem,

Piec mówi językiem ognia,

a ręce –

przyzwyczajone do poparzeń –

pracują jak mechanizm,

choć serce bije szybciej niż wentylator.

56 stopni Celsjusza –

to nie liczba,

to stan ciała,

które uczy się być płomieniem,

i ducha,

który nie daje się złamać.

za drzwiami ktoś czeka na talerz,

nie wiedząc, że w środku

rodzą się dania

tak samo z pasji, jak z potu.

A ja, stojąc pośród żaru,

uczę się jednego:

że ogień, choć bezlitosny,

potrafi hartować.