5NStyl - Królicza diagnoza (kim jest królik?) 🎭

w temacie: "Monolog z pokoju zwierzeń"

Czerwona lampka przy drzwiach sygnalizowała "pokój zajęty"

Nie lubiła czerwieni, drażniący kolor kolorowych ust gryzłaby do krwi, ale z jej niedokrwistością wybijała się tylko bladość. Oblizała kącik, błyszczyk pachniał nutą zagryzanego przed chwilą korka. Irytacją zostawiła ślady, forma kapsułki piękna, odwagi, kryptonim uroda.

— Mówisz do mnie czy do siebie!? — odskoczyła z siłą piłeczki tenisowej od blatu biurka. Siedząca przed nią postać wbijała sobie paznokcie w uda. Długie zakrzywione tipsy rysowały grube szramy. Krótkie szorty, krótka bluzka, głowę ramiona. Włosy były długie skręcone w dwa przeplatańce.

Piegowata twarz zbijała odbicia od reflektorów na jej porcelanowej cerze. Zrobiła te punkty, aby choć trochę zdobyć pigmentu osobliwości ludzi. Jedną właśnie zaczęła ścierać kładąc twarz na zimnym blacie. Kredka szkolna z jej piórnika, ciemny brąz.

— Albinosy nie mają czerwonych oczu! — wiesz!?

Podniosła rękę z soczewką krwiście ociekającą pogardą, wyłuskanie plasterka było zaskakująco proste. Gorzej wyglądała bez tego.

— Patrzę na ciebie ty... zawahała się widząc tą z przeciwka ubraną w biały fartuch. Pani prof. coś tam, która usiadła po kilku głębszych na uspokojenie z powrotem łagodnie na swoim wygodnym krześle.

Założyła nogę na nogę i pochyliła się do przedmówczyni szybciej niż zwykle.

— Mam przed sobą dowód na to, że piszesz zapomiętnik. Charakter pisma świadczy, że...

Dziewczyna wyciągnęła drugą soczewkę. Teatrzyk mimiki z patrzącymi palcami rozkręcała do słów wypływających z tej miernoty profesjonalistki Pani terapeutki.

— Monolog czytany? — przerwała jej cynicznym tonem uczennica szkoły średniej. Królik spod jej bluzki poruszył się i wysunął łepek.

— Zakaz zwierząt na terenie ośrodka. — Nacisnęła czerwony guzik pod blatem. Ochrona zjawiła się po trzech minutach.

Pani profesor głaskała zwierzątko, była młoda ubrana w krótkie szorty, gołe ramiona... królik z laboratorium ona na terapii wypartej.