8: Wybierz swojego Boga, prolog

- ...Znajdź ją i przyprowadź do Ostatniej Wieży. Będę tam na was czekać!

Czarna mara, spowijająca jak dotąd całe ruiny świątynne, rozpłynęła się w nocną nicość jasno świecących gwiazd, pozostawiając na wzgórzu samotnego anioła. Smoliste pióra opuszczonych skrzydeł podrygiwały smutno w rytm porywistego wiatru. Nevilius zapatrzył się w blask ogromnego księżyca, w jego jeziora i doliny widoczne z ziemi w postaci szarych rysek. W odległy dla wszelkiego śmiertelnego życia niebiański majestat, podróżujący przez zimny kosmos z nadzieją wiecznego służenia ciągle czuwającym wędrowcom. Dzisiaj, pierwszy raz od dawna, mógł się napawać czystym od kłębiastych chmur niebem, a to upewniło go w powadzę oraz słuszności jego świętej misji, w świętym obowiązku.

Włócznia, nazwana Sahrem, to jest Cierniem, spoczywała głęboko w zbitej ziemi, gdzie zionęła dziura w zapomnianym chodniku. Szary metal, z którego zbudowano ostrze wraz z drzewcem, nie należący do rodziny żelaza, srebra, czy stali, obojętnie odbijał nieruchome punkty światła. Broń przez wieki nie używana, wieki nie przydatna, teraz przychodził czas jej ponownych narodzin, bowiem anielscy bracia, którzy już zdołali znaleźć nowego mesjasza, przyglądali się z coraz bliższego daleka. „Znajdę ciebie i przyprowadzę do Ostatniej Wieży...”

- …W imię Upadłego Ojca Mroku, Seta - dopowiedział wolno i z namaszczeniem, i szarpnął za rękojeść Ciernia, wydostając go tym samym z suchej gleby.