95% | Prolog

Spadam

Powoli spadam

Jakby nie było

Całego świata,

Jakby nie było

Nawet mnie...

Coma — Spadam

   Nie wiem, gdzie jestem.

   Widzę tylko ciemność, ciemność, otaczającą mnie niczym całun, nieogarniętą, straszną, a jednocześnie taką miękką, jedwabistą, spokojną.

   Ciemność jest wszędzie.

   Nie mam świadomości ciała. Tylko umysł.

   Ciemność.

   Nagły rozbłysk światła gdzieś w oddali.

   I znów ciemność, nieprzebyta, niezmierzona, czarna otchłań, rozciągająca się wszędzie wokół mnie.

   Znów blask burzy spokój ciemności, tym razem wydaje się być bliższy, jaśniejszy, bardziej namacalny.

   I z powrotem panuje niezaburzona czerń.

   Kolejny błysk światła mnie pochłania.

   Lecę, unoszę się wysoko, w jasność, obcą jasność.

   Coś ciągnie mnie w górę.

   Mój umysł, pozbawiony jakichkolwiek myśli, szybuje w przestrzeni, nie wiadomo w jakim celu.

   Budzę się.