A femina sicut ex somnio

„Serce, gdyby zaczęło myśleć -

Przestałoby bić”.

Fernando Pessoa - „Księga niepokoju”

Tak, jak nie pamiętam dnia w którym przyszedłem na świat, tak nigdy nie zapomnę dnia w którym zjawiłaś się w moim życiu. To wtedy właśnie, stałaś się moim życiem.

Byłem zaledwie chłopcem, nieświadomym tego co go czeka. W przekonaniu trwającym, że ów „Ta jedyna”, nie dla niego prawdziwą być mogła. Błędnie, jak dziś widzę, wierzyłem, że miłość jedynie pustą ideą, przez ludzi przesadnie cenioną, jest. Słowa me nie w stanie są opisać tego, jak bardzo w błędzie być mogłem. I w ten, pierwszy raz Cię ujrzałem. Do końca mych dni, do końca ludzkości istnienia, po czasów i światów kres, to Tobie właśnie zawdzięczać będę, że krok w stronę zostania mężczyzną zrobiłem.

Każda godzina, każda minuta, co do sekundy, z Tobą i tylko Tobą właśnie, sprawiła to, jaki dziś jestem. To, kim chce być. Jedynie Ty, z pośród tak wielu, nie tylko dostrzegłaś mnie, ale i doceniłaś to, co zobaczyłaś. Uwierzyłaś we mnie, kiedy sam w siebie nie wierzyłem. Trwałaś przy mnie, kiedy wszyscy odchodzili. Nieprzerwanie kochałaś, kiedy ból i nienawiść niszczyły mnie od środka. Nawet kiedy sprawiałem Ci ból, kiedy moje wady i problemy na Tobie odbijać się zaczynały, albo gdy ma głupota o sobie znać dawała, Ty nie odeszłaś.

Opisać miłość, dla kogoś kto nigdy nie kochał, jest jak opisać tęczę dla niewidomego. Nie sposób.

Okrutny los, parszywe życie i bezbożny świat, nie dają nam w szczęściu trwać. Haniebne to i wstrętne miłość rozdzielać. Dwoje kochanków, dwa serca w jednym rytmie bijące. I dwa wymiary, które nas dzielą.

Zawsze będę pamiętał pewną rozmowę z kimś, kogo mam zaszczyt przyjacielem nazywać:

- Tak po prostu? Odeszła i tyle?

- Jak widać.

- Przykro mi druchu, jak się czujesz?

- Wiem, że żyje, bo tu stoję i gadam z Tobą. A jednak, mam wrażenie, jakby serce mi stanęło.

- Naprawdę ją kochałeś, prawda?

- Kochałem ją bardziej, niż nienawidziłem samego siebie…

Nikt z nas prawa nie ma dziwić się ludźmi, którzy boją się znowu kochać. Aczkolwiek, każda miłość, pierwsza czy następna, zawsze wielkim ryzykiem z obu stron być będzie.

Dlatego my, Ty i ja, zawsze razem będziemy. Nie ważne co stanie na naszej drodze, łączy nas nierozłączna więź, przeznaczenie stoi po naszej stronie! I niech drwią Ci, którzy nam nie wierzą i powątpiewają! Niech śmieją się póki mogą, bo to nasza będzie Victoria! Jeszcze nie dziś i nie jutro, ale przyjdzie ten moment kiedy w końcu będziemy razem, już na zawsze.

Póki co, czas znów nas goni. Znów musimy się żegnać, choć serca nam z bólu szlochają. Lecz nie płacz moja mała, rychło znów się zobaczymy. Znów mi w ramiona wpadniesz, a ja ci wyszepczę: Kocham Cię!

Byłem, jestem, zawsze będę tylko Twój,

CA.