A gdyby tak

A gdyby tak cały świat był bez smaku

Nie czuć już goryczy

Nie ma słodyczy

 

A gdyby tak cały świat był bez zapachu

Nie czuć już pani perfum jak z raju

Nie czuć już pana w tramwaju

 

A gdyby tak cały świat był bez barw

W bielości oko widziałoby

W odcieniu szarości odróżniałoby

 

A gdyby tak cały świat był bez czucia

W braku temperatur bez ciepła i chłodu

Nie czując dotyku lepkości miodu

 

A gdyby tak cały świat był bez dźwięku

Nuty wyrażałyby pustkę niesłyszalnego

Choćbyś śpiewał i krzyczał nie słychać niczego

 

A gdyby tak... czy ja jeszcze tu jestem?

Czy myśl tu istnieje?

Co też się dzieje?

 

A gdyby taki właśnie miałby być świat?

Choć w sumie czy korzystam z tych zmysłów

A... ja zbłądziłem, pośród domysłów

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Dusza_boli

    To, co najbardziej mnie urzekło w tym wierszu, to autentyczna refleksja. Czuję w nim szczerość i zwykie ludzkie zdziwienie światem. I końcowe „ja zbłądziłem, pośród domysłów” jest w tym pokora.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania