A gdybyś tak

Gdybyś to nie był ty,

a ktoś inny – ktoś bliski,

powiedziałbyś: Nie szkodzi, każdy się potyka.

A może: Zrobiłeś, co mogłeś, więcej nie trzeba.

I dodałbyś ciszej: Nie bądź dla siebie kamieniem.

Gdyby to nie była twoja twarz

w lustrze zmartwienia,

zdjąłbyś dłonią zmęczenie z czoła

i powiedział: Odpocznij, zasługujesz.

Może nawet: Jesteś ważny, pamiętaj.

Ale to jesteś ty –

więc milczysz jak sędzia,

ważysz każdy błąd na zbyt czułej wadze.

Nie przebaczasz. Nie puszczasz w niepamięć.

A gdybyś tak – tylko przez chwilę –

był dla siebie jak dla nich?

Może nie spadnie od tego niebo,

może nie rozsypiesz się w proch.

Powiedz sobie to,

czego najbardziej ci brak.

Nikt nie usłyszy,

oprócz ciebie.