A poeci wciąż piszą wiersze

kolejna jesień

zapisze się na kartkach

bladych poetów

zmęczonych od dymu papierosa

kolejnej kawy nad ranem

na pogniecionym prześcieradle

spotkają się pot i wyczekiwanie

przez przymknięte okno

światło dnia odbija się w lustrze

rozmazując kontur

sponiewieranej wódką twarzy

na moment otworzysz okno

zabijesz smak zimnej kofeiny

łykiem świeżego powietrza

jutro ta sama gałąź uderzy o okno

nawet najlepszy wiersz tego

nie zmieni