a sierpień tuż tuż

Darzy nas lipiec lata gorącem

jeszcze gorętsze zapowiada dni

chmury leniwie płyną za slońcem

od rojów brzęczeń pajęcza sueć drży

Senne obłoki niczym w lusterku

szukają siebie w nieba błękicie

nim jak łabędzie po nim popłyną

by tęskne łąki zrosić o świcie.

Czasem rozbłyśnie gniewu krawędzią

i przetnie przestrzeń na pół płomieniem

chmury niesione nicią pajęczą

nasycą pola deszczu strumieniem.

Zmierzchem ucichnie podniebny koncert

kropel swawolnych wśród treli brzmień

wietrzny dyrygent pożegna słońce

a świerszczy orkiestra pożegna dzień.

...

Sierpień już tuż tuż aromatem róż

ze słodką wonią falujących zbóż