Abisso

Nad ludzkiej trwogi przepaścią

Załamać ręce niegdyś dusza potrafi,

Jak najjaśniejszy diament,

Odmieniwszy w bruku bryłę.

Ręce krzyżując, zapadłości wznosząc,

Twe lica bledną, a z życiem się siłują.

Karmią swą wiarą, zrzucając nadzieję

Zlepioną z odłamów już pustych serc.

A niegdyś noc, gdy blask gwiaździsty

Otuli gęstą światłością niebiosa,

Niosąc wiersz przepływającym prądem,

Zaślepi klatki, w których dzwon zabije.

Człowiek, zbłądziwszy, zostanie zbłądzony,

A kto przelewał rzeki krwi

Powstanie z cierpienia — ukaże ból.

Tutajże, z bólu przeniknie.

...

Odleci to, co zgubne w duszy.