aby do rana

noc długa

niepokój krótki sen

wieczna męczarnia

wyciągasz zimne dłonie

wzywają pomocy

nikt nie widzi sensu żaden interes

by zamienić słowo na dobre

o uśmiechu zapomnij

widzę odczuwam ból

jak na tratwie sama

toniesz rzucam koło

jestem blisko każdej nocy

dryfowanie po kroplach

pośród myśli słów

ludzi bez serc

zimnych spojrzeń narzekań

braku współczucia

biedni nieufni kochają

jak im dasz

nie nadzieję lecz banknoty

zmarnowana wymięta twarz

w kuchni kawa papieros

odstawiasz tabletki

błagam wróć na drugi brzeg

czekam we mgle

nie zostawię samej

zimno ogrzeję cię