Adam i Ewa

Duży Adam -duża Ewa

Duże jabłko spadło z drzewa

Podnieś owoc mój Adamie

Bardzo proszę -daj jabłuszko swojej Ewie

Ono rosło na tym drzewie

Drzewo piękne , rozłożyste a owoce ma

złociste i czerwone i pachnące

Takie dobre i soczyste

Daj Adamie -Ewa prosi

A Adama aż ponosi

Nie kuś Ewo , ja cię proszę

Bo ja tego wprost nie znoszę

Zobacz Ewo , tu jest wąż

Och Adamie proszę wciąż ,Daj jabłuszko

Lecz Adama chwyta złość i trwoga:

– Nie kuś mnie, Ewo, znasz zakazy Boga!

Ewo droga ja nie mogę

Ewo droga daję nogę

Żyj w tym raju swoim z wężem

Ja przestaje juz nie chcę być twym mężem .

Ten wierszyk i wiele innych takich naiwnych pisałam w wieku 14 stu lat będąc jeszcze w szkole pdstawowej . A było to kilkadziesiąt lat wstecz, Kiedy jeszcze nikt nie myslał o Internecie i o sztucznej inteligencji .