Afrodytki

Chuj w dupę Afrodytkom, które zamiast kota, wpuściły do domu wyłącznie kontakt pierwszego stopnia, jakby ten kontakt nawet nie potrafił ogarnąć magistra.

Chuj w dupę Afrodytkom, których cycki pachną szlugami, bo z sutka chciałyby wciągnąć zwęglony, żarliwy tytoń i dmuchnąć w twarz Prometeusza mówiąc: dziękuję za ogień.

Chuj w dupę Afrodytkom, które najczulej ze wszystkich całują po ustach, ale ich usta są zepsute, robaczywe, jakby ktoś w jednym z piękniejszych sadów oberwał jabłoń, po której w pejzażu została wyłącznie dziura.

Jakby ktoś oberwał jabłoń, a owoce zrzucił z drzewa, żeby pośród trawy, tej płytkiej zieleni, na której osiadły owady, zgnilizna mogła przedłużyć agonię w imię pożywki dla zwierząt.

Tej płytkiej zieleni, która Afrodytkom przypomina mieliznę, na której osiadły parowce i starsze jeszcze statki, gdy w drodze do portu zgubiły portki lub zostawiły Afrodytkom w pamiątce.

Chuj w dupę sknerusom, których skąpe ubranie, skąpane w słońcu, iż teraz ocieka ze światła, nie zasłania nic więcej, jak tylko najbardziej prywatne miejsca, które i tak będą publiczne, jeśli ktoś wreszcie, zgodnie, wypuści akta Epsteina na wolność. Wszystko, co nam wolno, można znaleźć w papierze.

Wszystko, co nam nie można, można przelać na papier, jak przelewa się nadmiar czegoś lub miarkę, gdy ta się przebiera, za centymetry, mililitry, pierwszą, drugą i trzecią instancję, a po wszystkim zostaje tylko tania i kiepska inscenizacja aktu kopulacji szympansa z wiertarką. I może włożyłbym tam palec.

Ale te flaki owinięte wokół wiertła. Te flaki tak ciasno skulone wokół metalowego warkocza na końcu wiertarki. Włożyłbym tam może i palec, może mój wkład nie byłby tak bardzo własny, jak hajs na miarę hipoteki i mógłbym z tym palcem chwilę poczekać, aż szympans ostygnie. Ale na tym słońcu, w tym miesiącu i miejscu, myślę, że szympans nie czeka, aż będzie chłodniej.

Leży w bezruchu, ale ja wyczuwam niecierpliwość, z którą do jego ucha skradają się muchy, do jego flaków podchodzą mrówki, a przy jego uchu na chwilę klęka hiena i coś mruczy, jakby właśnie nagrywał ASMR. A na koniec chuj w dupę wszystkim. Nigdy nie próbowałem udawać człowieka. Bo jestem zbyt udany.