Agonia części mowy

Krzesło czasuje.

Zieloność wbiła się w policzek ściany.

Krzyż rzeczownik, twardy bez krawędzi,

a jednak tnie w poprzek zdania.

Roztrzaskaj spójnik!

Niech zaimek krwawi zaimkiem.

Biel jest czasownikiem, który biegnie donikąd,

chociaż stoi zamurowany w nocy.

Oko patrzy do środka oka,

aż syntax pęka pod własnym ciężarem.

Masa słów gęstnieje w czystą bryłę:

nieludzkie.

Rozpłatany czas

oddycha szkłem.