agonia leśnej iluzji

z gałęzi snu zrzucił nas poranny wiatr

w obłokach niedospanej nocy

wierciły się nasze myśli

owady wędrowały przez las

potem spadł purpurowy deszcz

zmył ostatnie słowo z suchego języka

i zielone metafory

świerszcz grał jeszcze przez chwilę