Akceptacja siebie, miłość własna i odpowiedzialność

Ostatnio dużo się pisze o duszy, sercu, ego, miłości do siebie czy akceptacji. To wszystko jest dla mnie względne. Czy psychopata i alkoholik również mają się akceptować? Czy mają akceptować to, że krzywdzą innych? Moim zdaniem nie. Czasem nie można zaakceptować siebie tak do końca. Zmiany są konieczne.

Dzieci, nawet małe, też nie wszystkie są niewinne. Mój syn Adrian, mając około półtora roku, zabił mysz i woził ją w samochodzie. Może nie był świadomy tego, co robi, ale takie zachowania u dzieci powinny być eliminowane. Dzieci potrafią być okrutne. Odnotowywano przypadki, gdy kilkuletnie dzieci zabijały kocięta czy rzucały kamieniami w psy. Nie zawsze jest to przykład wyniesiony z domu. Wychowanie jest konieczne, a właśnie ten aspekt bywa ganiony w niektórych współczesnych teoriach.

Rozum to mózg, nie serce. Moim zdaniem człowiek powinien dążyć do tego, by być dobrym i kochać inne istoty. Powinien mieć dobre serce, ale nie kierować się wyłącznie emocjami, bo te czasem podpowiadają niewłaściwe rozwiązania. Emocje należy rozpoznawać, ale niekoniecznie działać pod ich wpływem.

Inną sprawą jest to, że akceptacja siebie nie musi oznaczać akceptacji swoich czynów. Można zaakceptować fakt, że bywa się impulsywnym czy agresywnym, ale nie akceptować krzywdzenia innych. Wtedy trzeba pracować nad sobą i nauczyć się kontrolować swoje zachowania.

Prawdą jest, że dobro nie zawsze jest zgodne z emocjami. Emocje to informacje o naszym stanie, ale nie są kompasem moralnym. Można być wściekłym, ale postąpić uczciwie. Można kogoś nie lubić, ale nie robić mu krzywdy. Można mieć ochotę na zemstę, ale wybrać wybaczenie lub powstrzymać się od odwetu.

Miłość do siebie nie powinna oznaczać stawiania własnego dobra ponad dobro innych, zawsze i bezwzględnie. Dobry człowiek nie powinien jednak pozwalać się krzywdzić. Jest coś takiego jak granice. Są ważne. Warto ich przestrzegać i samemu je stawiać.

Myślenie i rozum są czasem konieczne. Nie tylko emocje się liczą.

Agata Rak