Akcja Sisior

Szuru buru, szuru buru.

Słyszę i nie dowierzam. Coś uparcie szura. Wyciągam szyję i nasłuchuję, próbuję

zlokalizować dźwięki. Nic z tego. Szuranie i buranie rozlega się wszędzie. W pewnym

momencie chichot. No tego to już za wiele! Wstaję gwałtownie z łóżka, podchodzę do

różnych kątów, ściany badam, drzwi sprawdzam. Spoglądam podejrzliwie na lampę.

O, pajęczyna, jaka ogromna, nigdy jej wcześniej nie widziałem, ale kontemplację

przerywa mi głosik. jakby mysz piszczała: Sisio, Sisio!

Kurwa, jaki sisior?

To już nie przelewki, duchy albo co gorsza delirka, popatrzyłem na puste butelki

z obrzydzeniem. Wtem powietrze zadrgało, jakby ściął je nagły mróz, zawinęło się

w kłębek i moim wybałuszonym oczom ukazało się oblicze.

Oblicze jakiejś dziewuchy, uśmiechała się głupawo, język miała lekko wystający

i mrugała nerwowo oczami.

- Sisio, Sisio! - mamlała. Rozdziawiła usta, jakby mnie chciała połknąć i wycharczała:

- Sisiooooo - włosy mi stanęły dęba. Zamachałem rękami, jakbym chciał odgonić potwora.

Prawie z płaczem tak machałem i darłem się jak szalony:

-Rany boskie, przysięgam na wszystkie świętości, koniec z piciem i łatwymi dziwkami,

tylko idź już sobie! - skowytałem padając na kolana.

Sąsiad z góry zaczął stukać. Sąsiad z dołu zaczął pukać. Sąsiadka zza ściany zaczęła

histeryzować, a ja klęczałem i modliłem się do wszystkich świętych i do wszystkich

diabłów, coby pozbyć się zmory.

Koniec końców, śniady homoseksualista, co mieszkał na przeciwko, wezwał straż pożarną.

Strażacy, jak to strażacy, weszli oknem, weszli drzwiami z futrynami i ugasili pożar.