Akroterium

codziennie udowadniam sobie, że kawa

i yerba, przedawkowane, są lepsze od

ce dwa ha pięć o ha. drży się piękniuchno,

pulsuje

i ten bieg po otaczającej skołowaciałą głowę

pseudoaureolce z tektury, przedzieranie się

przez płaty nadzieleniałego mięcha

(wstyd przyznać, w jakie rejony się zapuszczam!)

myślitwa, coraz bardziej w głąb

po ostrych kamieniach

wypluwanie rzeczy, jedna po drugiej

ornamenciarstwo na kostkach do gry,

i fasadach publicznych domków na drzewie

(odważysz się wejść będąc trzeźwy?)

esy -floresy zdobiące kruche czoła

kute schody do piwnic, z których

nie da się wyjść inaczej, niż na czworakach

płytkie naczynia na krew

niespijalność

pocieszne reżimy zamorskie, przywódca

którego nie ma kto się bać

dziewice szukające na Tinderze

kontaktu z Chrystusem, zapłakani

stulatkowie, co właśnie stracili prawictwo

i żałują

wreszcie - zagwozdki:

która firma wyprodukuje ostatniego człowieka na Ziemi?

oraz - jeżeli pewnego dnia

rozsadzi mnie ciśnienie

pęknie tłuste naczynko i wyleje się

średnio estetyczna zawartość

- czy będzie miał kto pozbierać

szufelką do foliówki

z dumnym logo Tesco?

i ilu osobom, do diabła, przyjdę potem na myśl

w jakiejkolwiek formie: zwierzęcia

rymowanki, albo chociaż

(nieudanego!) kolażu?

***

jakim mnie wymyślisz, gdy

nie będę mógł się bronić?