Amerykański sen

Morze metalu szerzy się przede mną,

iskrzą się fale, deszcz rdzawy mnie parzy.

Labirynt syntetyczny już mnie połyka,

brak miejsc na postój – o lądzie marzę.

Wtem z wód wyłania się nowa istota,

w świetle tysięcy żarówek lśniąca.

Ciało z żelaza, lecz oczy z diamentów,

na krzyżu z neonu ta postać wisząca.

Mina błagalna zwrócona ku niebu,

wzrokiem swym jakby prosiła o pomoc.

Lecz ja poszukuję gałązki oliwnej,

gardzę więc sceną, w obłoki się wznosząc.

Sztuczny bóg już się wtopił w horyzont,

zdradzony przez srebrne maszyny anielskie.

A ja w tym bezkresie ludzkich wytworów

spadam powoli, przybity przez brzemię.