Amina

Pierwsze zniknęły sny, to było tak, jakby noc przestała nakręcać porcelanową pozytywkę. Przyczyna zniknięcia od dawna była starannie zapisywana w zakamarkach domu. Słowa używane dotąd jako ozdobniki zaczęły mi ciążyć. Korona duchowego rozwoju, podarowana przez starożytnych mistrzów, znów okazała się być cynową misą. Ta noc jest pozbawiona słów, ostatnim wysiłkiem odnajduję ich resztki.

Istnieją krainy, z których się nie wraca - są na wyciągnięcie ręki, tuż obok. Przejścia przez kolejne z nich rozpoznaję po zmianie upływu czasu. Migotanie kurzu w świetle padającym z okna jest bramą do jednego z tych światów. Innymi bramami są stare meble, metalowe furty zdziczałych ogrodów, drzewa rosnące na uroczyskach. Kluczem jest pragnienie odmiany. Pragnienie umożliwia podróż w jedną stronę, bo nigdy nie wrócę do tego, co zostawiłem za sobą. Można przemierzać kolejne krainy lub zostać w jednej z nich.

Znajduję się teraz w miejscu, z którego zniknęły sny. Jutro poszukam innego świata.