Anastazy - Prolog

⼀ Chcę porozmawiać z Lubomirem! ⼀ krzyknął król ⼀Sio!

Z komnaty wyszło dwadzieścia osób.

⼀ Lubomirze. Dosiądź się bliżej ⼀ grzecznie zaproponował.

Wyszedł z kąta i przeszedł przez komnatę. Ogromnym pierzastym kapeluszem rzucił na tapczan i usiadł w fotelu wypchanym różnorodnymi poduszkami.

⼀ Wasza wysokość...⼀ wyszeptał ⼀ o co chodzi?...

Król zwrócił wzrok ku oknie i ręką przejechał po czole. Wstał z fotela, odepchnął na podłogę poduszki. Złote nici świeciły przepięknie jednak zgromadzeni nawet nie dostrzegali ich blasku. Chodził władca przygnębiony w kółko.

Głowę miał spuszczoną ku dołowi. Szeptał niezrozumiale, czasami mówił głośno i wyraźnie.

⼀ Źle się dzieje?⼀ złapał się za głowę.

Spoglądał w ogromne zwierciadło. Miało srebrną ramę wysadzaną najdroższymi kamieniami szlachetnymi. Sprowadzone zostało z odległych krain przez jednego z legendarnych władców Orientalii.

Ponoć pokazuje prawdę do, których wstyd się przyznać.

⼀ Wasza, królewska mość, al...

⼀ Żadnego, ale! ⼀ wstrzymał się ⼀ Lud wie!

Hrabia kręcił głową po pomieszczeniu. Spoglądał za okno, próbował wymyślić jakiś mądry cytat, pasujące do tej sytuacji.

Wreszcie coś mu się udało wymyślić więc pewnie go wypowiedział. Starał się kryć strach.

⼀ Ciemność zasłania ludowi rozróżnienia prawdy od kłamstwa.

⼀ A... arystokracja...

⼀ Nic nie wie!

⼀ Nie wie! ⼀ wyszydził ⼀ Ty wiesz! Parę innych osób też wie, a reszta to wyczuwa.

⼀ Sprawa została rozwiązana wiele lat temu...

Hrabia wstał tak samo jak król zrzucając poduszki z fotela.

⼀ Dowody potwierdzające były...

⼀ Bardzo przekonujące.

⼀ Domyślił się jeden biskup...

⼀ Nie zdążył nikomu ważnemu tego powiedzieć. Spotkał go nieszczęśliwy wypadek.

⼀ Co się stało z tym bachorem?

⼀ Którym?⼀ zdziwił się hrabia.

⼀ No tamtym? Nie żyje?

⼀ Nie wiem. Podrzuciłem go pod drzwi w biednej dzielnicy jakiegoś miasta.

⼀ Co ja zrobiłem!?

⼀ Mój Panie...

⼀ Idź i bądź najbardziej przekonywujący, chcę by orientalia nie straciła żadnych ziem. Spraw by jak najwięcej ich zostało przyłączony do królestwa...

Hrabia ukłonił się i opuścił komnatę. Ignorował zaczepki. Udał się do stajni, wziął jednego z koni. Wyjechał przez główną bramę zamku. Przejechał przez uliczki takie jak Piekarska, Kowalska i Rzeźnicza.

Dojechał do rynku i wszedł do ogromnej, marmurowej kamienicy. Rzeźbiona była w postacie z różnych mitologi, a oczy

postaci zastępowały szmaragdy, szafiry i rubiny.