Anne

Rozdział 1

"Kolejne morderstwo"

Był lekki sobotni poranek, ja jak zwykle o tej porze wstaję z łóżka i idę sobie zaparzyć kawę.

Siadam przy stole w kuchni z gorącą filiżanką kawy, krzyżuję nogi i biorę maleńki łyczek, odkładam filiżankę i wsłuchuję się w zegarek, który wisiał na ścianie. W całym domu była cisza było tylko słychać wskazówki od zegara *tik tok tik tok* *bzzzzzzzz* ktoś zadzwonił do drzwi. (Byłam tym faktem bardzo zdziwiona, gdyż mieszkałam sama i prawie nigdy nie miałam gości)Podchodzę do drzwi i je powoli otwieram, w drzwiach stoją dwaj policjanci. Wysoki brunet z wielkim wąsem i ciemnozielonymi oczami był to starszy aspirant George Blush, drugi zaś stał lekko ukryty za futrynom on drzwi, był o wiele niższy od swojego partnera, miał skośne oczy, bardzo jasny kolor skóry i ciemne włosy był to posterunkowy Chang Lee.

- Dzień Dobry! Pani Anne Edynbergh?

- Tak, dzień dobry. Coś się stało? - odparłam zmieszana

- Tak, ale możemy porozmawiać w środku?

- Oczywiście. Proszę wchodzić

Policjanci wszedli i zajęli miejsce przy stole przy którym piłam kawę. Ja siadłam na przeciwko nich.

- Może zaparzyć kawki dla Panów?

- Nie. My podziękujemy, my tutaj tylko by coś Pani przekazać - odparł aspirant Blush

- Dobrze. A co takiego macie mi państwo do przekazania?

- Chodzi o mordercę Pani siostry...

W tej chwili wszystko mi się przypomniało, oczy zalały mi się łzami, nie byłam w stanie nic powiedzieć, policjanci z trudem doprowadzili mnie do porządku.

- Proszę Pani? Wszystko w porządku?

- Tak. Przepraszam. Może Pan kontynnuować - Odparłam ocierając łzy

- A więc tak... Wczoraj o godzinie 17:02 w małej wiosce Vaskville zamordowano małą dziewczynkę

- A co to ma wspólnego z mordercą mojej siostry? W Orleano jest kilkaset tysięcy morderców! Mordercy mojej siostry już nie ma! Zabiłam go! Rozumie Pan?! Zabiłam! Ja! - Odparłam zrozpaczona

- Rozumiemy Pani gniew i rozpacz, ale w takim stanie nam Pani nie pomoże.

Uspokoiłam się.

- A więc tak... Na ciele tej małej dziewczynki znaleźliśmy liczne ślady uderzeń od bata, powyrywane panokcie i brak małego palce przy lewej dłoni. Te obrażenia są charakterystyczne dla mordercy Pani siostry.

- Nie... Nie... to nie może być prawda... - Odparłam wmawiając sobie.

- Też nie chcemy w to wierzyć, ale nie mamy wyboru, ale dajemy go Pani. Anne? Pomożesz nam czy nie? - powiedział aspirant Blush tonem, który mnie uspokoił

- Tak... Ale w jaki sposób?

- Opowie wszystko Pani jeszcze raz w komisariacie

- Wszystko to znaczy co? - zapytałam

- Dzieciństwo, śmierć Pani siostry i jak Pani zabiła mordercę

- Dobrze, jeżeli to miałoby pomóc - Odparłam

- To niech Pani pójdzie za nami do radiowozu

Policjanci wstali i wyszli z domu, ja poszłam za nimi. Wsiedliśmy do radiowozu i pojechaliśmy na komisariat.