Antarktyka

Płomień tli się,

w powietrzu ktoś spala się,

wypalasz się i

znów, powtórka, gdy zjadasz mnie,

mimo to życie dalej się toczy,

popędźmy na biegun, lodowiec, na księżyc,

na razie w 80 lat dookoła głowy,

a tego nie chcemy,

nie wiem kto i kiedy się stoczy,

jakie działa zły los wytoczy,

kiedy kto się pozbędzie roztoczy,

wiem że musimy się wyrwać,

najlepiej przetrwać

i coś tam odnaleźć,

na końcu coś znaleźć,

u kresu rozwiązanie wynaleźć...

Nie wiem co jest najgorsze,

i nie wiem co jest najlepsze.

Nie znam rzeczy okropnych,

i nie znam rzeczy radosnych.

Z bólu umieram... ale jakiego?

Bo gdy usychasz,

chyba, warto wiedzieć dlaczego?

Wybierasz opium nie opierając się demonowi,

więc to logiczne, że głowę, siup w cementowni,

skoro samotność się miesza ze złością,

a złość z samotnością.

I nie wiesz nawet czy brak ci przyjaźni, miłości,

miłości, przyjaźni?

Skorzystaj z młodości jak cztery licealistki,

do miejsca dalszego niż wszechświat.