Antyerotyk
Włosy twe jak wisielce
okraszają puste bezdroża.
Ich cienie przykrywają kołdrą
wypalony grunt.
Malują krajobraz pożogi
oniemionej zimnym i krwistym
morałem człowieka.
Na twarzy zaś uśmiech
szaleństwem przyprawiony
wywija grymasy maleńkich potrzeb.
Tych nigdy nieodpartych
maltretujących bez końca.
Lecz ciało myte słonymi łzami
oklejone zlepkami krwistych strupów
wciąż krzyczy spaloną skórą i kośćmi :
"Bierz mnie świecie bom twoja"
A Ziemia oblana cierpieniem milionów
z uciechą przyjmie ostatnią duszę ludzką
błądzącą w mrowiu demonów.
Komentarze (3)
Jedyne, co mogę i chce mi się w ogóle napisać to: ciekawe, w którą stronę pójdzie Twoje pisanie, jeśli w ogóle ruszy. Ale jebnę Ci cztery gwiazdki na zachętę i z sentymentu do zamierzchłej, i własnej twórczości z czasów średnio początkującej młodości.
Dziena hiena Ruszyć ruszy i tego jestem pewien co do kierunku to jest to dosyć stary wiersz więc może poczyniłem jakieś postępy kto wie. Ale za ocenę dziękuję.
Nie współczesny No i klawo
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania