Apartament z szampanem

Tak naprawdę nie obchodziły jej już ani wiersze, ani proza, ani ludzie, którzy stali za każdą publikacją. Czytała jednak wszystko – to było lepsze niż wpatrywanie się w monitory nad nią czy uwaga skupiona na kabelkach wokół łóżka.

 

To łóżko też kupiła, bo szpitalne wyrka niezbyt wygodne, a ona miała kaprys umierać w jako takim komforcie. Za pokój tak samo zapłaciła i zamieniła go w hotelowy apartament, bo jak ostatni raz się bawić, to z czekającym szampanem.

 

Czytała więc, bo chociaż choroba odbierała wszystko, nie potrafiła wyczyścić pamięci. Dlatego pamiętała o zasadach rymowania, o pięknie haiku, o wierszach wolnych i białych jak niezapisana kartka. Czasami zlizywała prozę, kiedy ktoś był na tyle bystry, by dotknąć poetyckiej struny, ale na portalach literackich to rzadkość – może dlatego tak cenna.

 

Wspominała często ludzi, których twarze dawno temu się rozmyły. Znosiła z uśmiechem odwiedziny, zakładając najlepsze włosy, pozwalała zrobić sobie makijaż, nie zapominając przy tym, że jej dłonie najlepiej prezentują się z francuskim manicure.

 

Zajęć miała dużo, do końca stukała w klawiaturę laptopa, jakby naprawdę każdy grosz był niezbędny na jakieś niespodziewane wydatki, gdy tak naprawdę nie była w stanie wydać tego, co miała. Jednak wyznawała zasadę, że coś trzeba robić, a nie tylko leżeć i pachnieć.

 

Z tym leżeniem w oparach Black Opium... Dosyć często błąkał się na jej twarzy zawadiacki uśmiech. Na zawsze zapamiętała chwile, kiedy nazywano ją kurwą za niepochlebne komentarze pod wierszami. Wyobrażała sobie, że mogłaby nią nawet zostać – taka zamiana szpitalnej sali na latarniany powiew czerwonych spódniczek. Nawet skłonna byłaby kupić pełne wyposażenie, ba, wprost śmiała się z lekarzami, że lepiej być żywą kurwą niż cnotliwym ludzkim wrakiem.

 

Ale to musiało pozostać jedynie w sferze marzeń. W nich też mogła wychodzić wieczorami, spacerować po placu Pigalle, pytać mijane Zuzanny, czy jesienią lubią kasztany.

 

I śmiać się, i śmiać się, i śmiać się...

 

Ten śmiech bywał jedynym dźwiękiem, który zagłuszał miarowe pikanie aparatury, choć pielęgniarki za każdym razem zerkały na nią z mieszaniną litości i niepokoju, jakby podejrzewały, że leki przeciwbólowe w końcu pomieszały jej zmysły.

 

Ona jednak miała umysł ostry jak brzytwa. Wiedziała, że ma już tylko czas na rzeczy absolutnie zbędne, bo na te ważne było zdecydowanie za późno. Dlatego wieczorami, kiedy szpital cichł i pachniał wyłącznie środkiem do dezynfekcji oraz gotowaną marchewką, otwierała laptopa i wracała na swój portal.

 

Tam nikt nie wiedział o kroplówkach, o łóżku za kilkanaście tysięcy ani o tym, że jej najlepsze włosy leżą właśnie na stoliku nocnym obok niedopitej filiżanki. W sieci wciąż była tylko swoim nickiem – kimś, kto nigdy nie bawił się w grzecznościowe kłamstewka. Sama pisała wiersze, dlatego traktowała słowa śmiertelnie poważnie. Bylejakość ją uwierała, a prawda, którą bez znieczulenia serwowała innym autorom, potrafiła ranić znacznie dotkliwiej niż najgorszy hejt. Miała tego świadomość, niemniej nie umiała już inaczej niż z szacunkiem wobec siebie i innych.

 

Tego wieczoru na stronie głównej wisiał jednak tekst kogoś nowego. Krótki, surowy, pozbawiony taniego patosu – z tym rodzajem prawdy pod skórą, której nie da się nauczyć z podręczników, bo trzeba ją najpierw przeżyć. Przeczytała go raz, potem drugi, czując pod żebrami dziwne, dawno zapomniane ukłucie, które nie miało nic wspólnego z chorobą.

 

Palce zawisły nad klawiaturą. Nie musiała niczego udawać ani nikogo oszczędzać, tak jak nie robiła tego we własnych wierszach i w życiu. Uśmiechnęła się krzywo, upiła łyk zimnej herbaty i z tą samą, bezwzględną szczerością wystukała tylko dwa słowa: „Pisz dalej”.

 

Następnie otworzyła folder ze swoimi ostatnimi wierszami. Przejrzała je szybko – były dobre, ostre, bez grama litości nad sobą. Uznała jednak, że ten świat ma już wystarczająco dużo słów, a ona nie zamierza zostawiać po sobie pomnika. Zaznaczyła wszystko, wcisnęła „usuń” i opróżniła kosz.

 

W pokoju zapachniało mocniej Black Opium, gdy poprawiła poduszkę. Uśmiechnęła się do sufitu. Zostanie po niej tylko pusta kartka – biała jak najpiękniejszy wiersz, którego nikt nie zdąży zepsuć.

Średnia ocena: 3.7  Głosów: 3

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Grain

    Dobra próba,

    biała jak najlepszy wiersz, zawsze przed nią.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania