Apis.

A pszczoły topią się w uschniętych płatkach,

w panierce z resztek nektaru, prażą się na słońcu.

W żądle mają ule, królową i miód.

A pszczołom, które przesadziły że świętowaniem,

zabrania się wejścia, dopóki ostatnia nie wyschnie.

Wszczynają burdy i obijają się o prądy powietrzne,

dopóki nie przeschną nieco i ktoś ich nie wpuści.

A kto to? A co to za jedna?

Na skraju widzenia pojawia się kropka,

przysiada na ręce i umiera.

Ręka puchnie i pojawia się obrzęk,

który porasta pół ciała, jak kora. Jak mech.

Ma słodki posmak, choć czuję to raczej przez dotyk.

Straciłem resztę zmysłów, na rzecz tego jednego,

oddałem w zamian za możliwości.

I nie żałuję.

A kto to? A co to za jeden?

Przede mną pojawia się w końcu cel,

jak góra, jak koniec pory deszczowej.

W końcu mogę rozprostować żądło i liczyć na

reinkarnację.

Przysiadam i zatapiam się w uschnięte płatki,

ból trwa zaledwie chwilę i zaraz odpadam,

pozostawiając w nich część siebie.

I tylko nadzieja...

I w końcu mogę odetchnąć, wiedząc

że nie wszystek umrę.