Apokalikt

Koniec świata, dwudziesty trzeci tego imienia,

przeszedł bokiem , w didaskaliach i próżni słownej o tym,

że drzewa pamiętają pierwsze przymrozki,

choć nieświadome kwiatów.

Że kamienie, to kiedyś był piasek,

który zastępował nam zegarki,

w kieszonkach udając zdziwienie

i metaliczny posmak.

Że można policzyć go na palcach jednej ręki,

łapy - czy dopisać do planów na jutro.

I tylko koty drgają nagle, jakby ktoś zmienił im gałąź

i kąt padania świateł

.

.

.

Ostatni tydzień Roku, w którym skończyłem Sto lat samotności

Z cyklu: Śniła mi się łąka