Architektura Pęknięcia

​Dwa nurty wiją się, szepcząc pod skórą,

Jeden jest ciszą, drugi – wichurą.

Ten pierwszy krystaliczny, tnący niczym lód,

Ten drugi głęboki, matowy jak brud.

​Nie jest jednością ten widok nieszczęsny,

Gdy jeden błyszczy, ten drugi jest bolesny,

Rozsypuje się w pył, gdy wzrok go dotyka,

Jak fałszywa nuta, co w uchu zalega i znika.

​Nie rób kroków zbędnych – wybierz swój cios,

Niech zabrzmi w mym sercu mój tajemny głos.

Niech jedno zaistnieje – wybór ma siłę,

Byś mnie w te knieje nigdy nie wpuściła.