aromatem pejzażu

bogate Magnolie sercem co sobą wyrywa

kwiaty i z łąki spragnionych dobywa

jak liczne korony unosi na swym poniewiercu

tak złote plony widzi w swym wieńcu

o najdroższa co wybrzmiewasz w swą nietuzinkowość

silna niczym owoc niczym postać obrazkowo

szukasz idealnego miejsca do swego spełnienia

a twe warunki jedynie ciało zmienia

o mistyczna w urodzaju

kwieciem słowem liczysz w maju

ślesz wianuszkiem po swych słodkich marzeniach

jesteś w ich potrzasku uniesieniach

o cudowna glorio

czymże tobie światło bodło

to co nosisz na swym cudnym łonie

me serce dobitnie płonie