Arsenał ciszy

Miłość bywa architekturą bez wyjścia -

Wzniosłą, dopóki nie odkryjesz,

Że każdy korytarz prowadzi,

Do tej samej ściany.

Można oddać komuś całe światło,

I nie rozproszyć jego ciemności.

Można znać czyjeś imię jak modlitwę,

I wciąż nie zostać ocalonym.

Bo czasem dwoje ludzi,

Jest jak dwa brzegi tej samej rzeki -

Tak bliskie sobie,

A jednak skazane na wieczne milczenie.

Może więc lepiej nigdy nie kochać,

Niż po miłości,

Do końca swoich dni,

Nosić w sobie miejsce,

W którym kiedyś było całe życie.