Aryman

Pomniki aniołów od snów sczerniały,

Płyną im po licach strugi czerwone,

Bo podobny świat do nagrobnej skały –

Okryty ciemności najbielszym szronem.

Widząc w snach anioła niczym cieni kłąb,

Gwiaździsty lód ze śmiercią w sercu żenię.

W hebany duszy mej i w pusty jej głąb,

Jakoby w kosmosu martwe przestrzenie,

Nurzam się, wpół wieczny, a wpół popioły;

Mroźna nova, wulkan zgasły na poły.

Jam proch i dym – pożądam zatracenia.

Oto kruczoczarne me są pragnienia,

Bo choć serce człeka to tajemnica,

Nie wart jest ni śmiechu, ni łzy, ni życia.