As MO Jarecki cz3.

Pusta koperta

Listopadowy deszcz bębnił o parapet starej kamienicy na warszawskiej Pradze tak rytmicznie, że komisarz Jarecki niemal zasnął nad stosem raportów. Dobiegający z klatki schodowej tupot ciężkich butów wyrwał go z letargu. Drzwi otworzyły się z hukiem.

– Szefie, mamy trupa w „Srebrnym Jelenie” – rzucił młody aspirant Nowak, wycierając okulary z pary. – Ale to nie jest zwykłe morderstwo. Ofiara siedzi przy stoliku, w ręku trzyma pustą kopertę, a na twarzy ma uśmiech, jakby właśnie wygrał w lotto.

Jarecki westchnął, sięgnął po swój wysłużony płaszcz i mruknął pod nosem:

– W tym mieście nikt nie uśmiecha się po śmierci bez dobrego powodu.

Gdy dotarli na miejsce, restauracja była już odgrodzona żółtą taśmą. Ofiarą był Robert Kania, znany w okolicy deweloper, o którym krążyły plotki, że buduje osiedla na fundamentach z łapówek. Siedział sztywno w loży pod oknem. Przed nim stała nietknięta czarna kawa, a w zaciśniętej dłoni faktycznie bielała czysta, zaadresowana do niego koperta. W środku nie było nic.

Jarecki zbliżył się do ciała. Jego wzrok przykuł drobny szczegół – pod paznokciem Kani zauważył ślad fioletowego tuszu.

– Nowak, sprawdź kartę dań. Szukaj czegoś, co kosztuje majątek, a czego Kania nigdy by nie zamówił – polecił komisarz.

Młody policjant zdziwił się, ale posłusznie przekartkował menu.

– Nic specjalnego, szefie. Steki, wina... O, jest adnotacja o „Specjale Szefa” poza kartą. Dzisiaj to była pieczona cykoria w sosie jagodowym.

Jarecki uśmiechnął się półgębkiem.

– Jagody dają fioletowy sok. Kania nienawidził warzyw, był typem mięsożercy. Skoro miał tusz pod paznokciem, to znaczy, że sam coś napisał lub zaznaczył tuż przed śmiercią. Koperta nie jest pusta, Nowak. Ona jest „wyczyszczona”.

Komisarz wyciągnął z kieszeni zapalniczkę i zbliżył płomień do papieru, zachowując bezpieczną odległość. Pod wpływem ciepła na białej powierzchni zaczęły wykwitać litery. Kania użył soku z jagód i cytryny jako atramentu sympatycznego, wiedząc, że morderca przeszuka kopertę.

„PIWNICA. 44.” – głosił napis.

– Piwnica pod restauracją? – zapytał Nowak.

– Nie. Chodzi o numer kamienicy naprzeciwko, którą Kania chciał zburzyć pod nowy biurowiec. Tam mieszkał jedyny lokator, który nie chciał się wyprowadzić: stary introligator, pan Miller.

Pół godziny później Jarecki pukał do drzwi pod numerem 44. Otworzył mu starszy mężczyzna w okularach grubych jak denka od butelek. Pachniał klejem i starym papierem.

– Wiedziałem, że pan przyjdzie, komisarzu – powiedział spokojnie Miller. – Robert myślał, że może kupić wszystko. Nawet ciszę.

Okazało się, że Kania nie zginął od trucizny w jedzeniu, ale od rzadkiego toksycznego związku, którym nasączono klej na kopercie. Deweloper, mając nawyk oblizywania brzegów przed zamknięciem listu (który sam sobie wysłał jako „dowód” na rzekome groźby), sam wydał na siebie wyrok. Miller, mistrz rzemiosła, wiedział dokładnie, jak przygotować papier, by zabił powoli, dając ofierze czas na dojście do restauracji.

– Dlaczego się uśmiechał? – zapytał Nowak, gdy wyprowadzali staruszka.

Jarecki spojrzał na kamienicę, która dzięki śmierci Kani mogła stać jeszcze kolejne sto lat.

– Nie uśmiechał się, Nowak. To był skurcz mięśni twarzy wywołany toksyną. Ale Millerowi pewnie miło było myśleć, że to z radości, że w końcu zostawił ten świat w spokoju.