Autoportret

W akompaniamencie burzy

W mgliste lustra odbicia

Staję ogromny, za duży

Patrzę na ślady walki i wycia

I zamęt na czuprynie

Węglowej historii ojca

Który też przeminie

Tam gdzie Bóg strąca

Zwierciadło duszy blednie

Niknie wzrok powiekami skryty

Niejasny jak przepowiednie

Spogląda na nieistniejące byty

I oddycha ciężko, i mówi, i krzyczy

Ustami zmęczonymi gehenną

Na spokojnie leżących na pryczy

Na słów potok i hołotę niewierną

Utrzymanie na głowie ma szyja

Obmarzła dawno od sznura

To na niej ciężar przemija

I na niej ta myśl ponura

Na barkach dźwigam los życia

I krzyż i męki własnego świata

Na długach bez pokrycia

W Fortuny ognisku zażalenie lata

Ramiona pracą niezhańbione

Trzymają co trzymać należy

Nici losu mogłyby unieść i tonę

Choć jedno drugiemu nie wierzy

Zamknięte trzymają serce w garści

Które twardo stąpa po cienkim lodzie

Rozbite przez tych którzy niewarci

Jednej łzy w swym korowodzie

Potężna tusza małego człowieka

Obłym kształtem w oczy kole

Nie wiedząc co ją czeka

Oparta na równie potężnym cokole

Nad fundamenty jeszcze się dłonie wzniosą

Które ludzką nad zwierzem mocą

Uchwycą, zmiażdżą, połamią skórę bosą

I ludzką rosą obficie się spocą

Tak stanąłem na nogach choć byłem upadły

Napięty na tej niezłomnej podporze

Mimo przeszkód co mi się w życie przekradły

Niezłomnie życie na nowo me tworzę