Autorytet ;)

Na lekko zdezelowanej ławce siedzi Zenek. Ciepło, słonko świeci, jak to w maju. Trawa zielona, jakieś kwiatki z niej wyłażą – oczy Zenka błądzą po posesji. Pod warstwą dawno niemytego, acz przerzedzonego owłosienia, powoli pełznie myśl o kolejnym piwie i permanentnym braku kasy. Można by wstać i pozbierać jakieś puszki po piwie, albo inny pieniądzodajny surowiec, ale jest sennie i leniwie. Na trawie ląduje kawka. Spiesznymi krokami zmierza do kwitnących roślin, przystając gdy nadarzy się zaspana mucha lub drepczący przez zieloną gęstwinę żuczek. Widać trafia i na większe sztuki, bo miewa problemy z połknięciem. Wokół kwiatów uwija się istny rój. Ptak zatrzymuje się w pobliżu i korzysta z tej latającej stołówki. W ciągu kilku minut na trawniku pozostaje kwitnąca kępka i kawka – owadów nie ma. Zza węgła budynku wychodzi sroka i niespiesznie rusza do kawki. Ta zawraca i odchodzi, zachowując dystans jakby mówiła „dobra, dobra wiem, że to twoje terytorium”. Przemierzają obie trawnik dochodząc niemal do półśpiącego Zenka. Potem kawka podrywa się do lotu, zatacza koło i ląduje w miejscu z którego zaczęła rejteradę. Sroka zawraca i rusza do intruza. Bez pośpiechu i skrzeczenia. Jak nieuchronność łomotu, który spuści ptakowi, gdy tylko dystans się zmniejszy. Mogłaby podlecieć, ale zna siłę swego autorytetu. Nie musi. Wystarczy, że idzie, że jest. Kawka odlatuje.

W bramie pojawia się jakiś zbieracz. Wchodzi na teren posesji i bacznie się rozgląda. Zenek nie zmienia pozycji. Przybysz rusza powoli, uważny jak saper, lustrując każde miejsce w którym mógłby znaleźć coś godnego uwagi.

W głowie Zenka dojrzewa decyzja. Wstaje z ławki. Obdartus zatrzymuje się niezdecydowany. Amator kolejnego piwa rusza wolnym krokiem do bramy. Poszukiwacz wycofuje się w tym samym tempie.

Patrzę i myślę; oto potęga autorytetu.