Babcia Dziadek i Bocian

bim bam zbudziło babcie uśpioną

na sercu wisząc zasnęła słodko

już pofrunęła jak wróżka leciwa

hałas ją kopnął z dzwonu wymiotło

i tak sobie frunie wiatrem gnana

nad zbóż ojczystych złotych łanów

spoziera wzrokiem na ojców ziemię

wylądowała w gnieździe bocianów

dziadek co z flaszki wycisnął soki

spogląda w niebo wielce spłoszony

widzi gałązki w domek splecione

oraz czerwony dziób swojej żony

łezki oczęta zaszkliły na słono

lecą strumykiem prosto na żabę

z rozpaczy usta twe takie długie

słowo na płaza że się poprawię

żona z gniazda wystawia lico

bocian nad głową ćwierka słodko

zostaw ty dziada i z nami poleć

do ciepłych krajów nie bądź idiotką

przestań mnie kusić stary klekocie

rzekła i w pióra walnęła z buta

bociek już leży nawet nie dyszy

czyżby on lubił udawać trupa

babcia jak anioł z gniazda skoczyła

na dziadka spadła w swej aureoli

miłością żony został wgnieciony

wyszeptał jeno członek mnie boli

minął dzionek w butelkę złapany

babcia zipiąc do dzwonu się skrada

dziadek zobaczył smutno co ujrzał

zaniósł biedaczkę do weterynarza

gdy luba zerkła gdzie się znalazła

i co się wokół przez męża święci

raptownie z dziadka bąka zrobiła

trzasnęła go batem nadal się kręci

na chwilę dziadka pęd zatrzymano

wnet doczepiono siodełek wiele

babcia mu świsła dzieci się cieszą

z dziadka zrobiono im karuzelę