Makaron

Powierzchnia czysta, gładka,

ukryta w naczyniu, stoi, a ja czekam.

Jej zmiana nie jest nagła,

abym mógł ją dostrzec

wymaga ode mnie — zatrzymania.

Odbijam się w niej jak w lustrze —

twarz całkiem młoda.

Po upływie myśli i stukotu pięciu palców

pojawiają się na jej powierzchni

pierwsze zmarszczki.

Przezroczyste kulki już skaczą

jedna po drugiej niecierpliwie —

każda chce być jak najwyżej.

Jedna opada, za nią już nad nią a za tą,

następna i kolejna.

Pora na makaron.

A może popatrzę jeszcze.

Teraz mam umysł dziecka.

Przezroczyste kulki skaczą

jedna po drugiej niecierpliwie —

każda jak najwyżej.

Jedna opada, za nią już

następna i kolejna…

Kiedy makaron?