pociąg do bajek

Wydawało jej się, że wyjęła wszystkie słowa.

Wyobraźnia grzmiała echem

w pustych górach jak wiatr.

Sucha pierś skąpiła powietrza.

Nurt w deltach krwiobiegu zwolnił.

Mała dziewczynka, którą kiedyś była, opowiadała bajki

o pociągach pełnych ludzi,

o chłopcach z jej dzieciństwa,

o miłości.

Samotność — kowal iluzji,

artysta iskier i popiołu.