Bąk inteligencji

Wyleciał na zbity brukiem chodnik

tak samo, jak on zbity.

Wyrzucony przez typów co kwity

mu kiedyś zapisali, ale wtedy błądził

ten nasz pijaczyna.

Obrzygał lampę, śmietnik i siebie:

swe chude ciało cieniem rzucone.

Alkohole pikantne — przez nie był w niebie,

choć teraz gwiazdy zdobią koronę

tej naszej pijaczyny.

A kiedy go psy w suce mijali,

szedł prosto, jak tylko mógł,

niczym struna — w tym stanie to cud!

Pojechali dalej, więc także test zdali.

Helikopter w głowie silniki odpalił.

Ciało zmarznięte przez mróz,

a on nawet się nie pożalił

z tego, że w gaciach ma gruz.

Wstąpił na pole, jak kiedyś na działo;

miłe to czasy, gdy był potrzebny,

chciany, nawet na dworze królewny,

a teraz tylko roboty za mało.

Dla niego te schody mordęgą nazwane

są niczym, gdy w głowie goni go pościg,

lecz nawet, jak schody oliwą polane

świecą śliskością, nie krzyknie litości

ta nasza pijaczyna.

Kiedy go mijam, cały świat mnie mija.

Śmierdzi inteligencją zawsze i wszędzie,

choć z ciała bąk smrodu mu się wybija

i czeka na moment, aż wreszcie zejdzie

z twarzy pajęczyna.

8 listopada 2018