Bałagan

Krzyczę, piszczę i kursuję,

Ja tu przecież wnet zwariuję!

Proszę, biegam no i błagam,

Ja dziś tego nie poskładam.

Na pewno nie zrobię tego sam,

Może poproszę jedną z dam?

Tak być nie może,

Niech mi ktoś w końcu dopomoże.

Lamentuje, biegam w kółko,

Wtem uderzam się o biurko.

Ból ogłusza mój gniewny ryk,

Choć po chwili przemienia się w głośny syk.

Jeszcze pranie, jeszcze dzieci,

A! No i trzeba wynieść śmieci.

Tu bałagan, tam bałagan,

Jeszcze nie zrobiłem śniadań!

Cóż te dzieci moje małe,

Takie głodne, brudne całe.

Stoję w miejscu, chaos wokół,

Na kanapie leży brokuł.

Ubrania suszą się w mikrofali,

Sąsiad w tę ścianę, wali i wali.

Kotlety leżą na podłodze,

O nie! Puściły mi już wodze.

Firanka na strzępy się porwała,

Córka z osłem się przytulała.

Niech ma żona w końcu wraca,

To nie dla mnie taka praca.

Wszystko brudne, niespokojne,

Jakbym miał iść dziś na wojnę.

Jak moja małżonka tutaj żyje,

Nie wydziera się, nie wyje.

***********************

OD AUTORA: Witajcie moi Drodzy, pierwszy raz spróbowałam napisać coś innego. To znaczy nie smutnego, bardziej wesołego. Czy mi się udało, to już do was należy ocena. Wszelkie błędy, niedociągnięcia proszę o wypisanie. :) Pozdrawiam!