Baletnica

Baletnica

Pod ratuszem w południe

tłum ludzi wpatrzony w wieżę.

Za chwilę ujrzą koziołki,

rozpocznie się przedstawienie.

*

Po bodły się, po trykały,

zdjęcia zrobiły wycieczki,

czy to już koniec spektaklu?

*

Słyszę w pobliżu muzykę,

jakby z jakiegoś baletu.

Tłum zapatrzonych turystów

otacza piękną tancerkę.

*

Pląsa drobnymi krokami

po twardej, kamiennej kostce,

szczupła w różowej sukience

z uśmiechem na gładkim licu.

*

Drga jej drobna figurka,

jak delikatny płatek kwiatu

muskany tchnieniem wiatru.

*

Odsłaniając mocne nogi,

drży sukienka z każdym ruchem,

jak ważka w tańcu godowym.

*

Na zakończenie występu

głęboki pokłon złożyła,

jak róża co płatki zwinęła.

*

Jak porcelanowa lalka,

gdyby nie ten uśmiech szczery,

którym wszystkich otuliłaś.

*

Fala szczęścia się rozlała,

twarze ludzi pojaśniały,

myśli lekkie uleciały,

uśmiech zakwitł na ich twarzy.

*

Co takiego uczyniłaś,

drobna i śmiała tancerko?