Ballada o tych, co liczą

Na wzgórzu śnią się sztandary –

pilne jak koniec udręki

Gdy lud się modli o strawę,

pod stołem nóż szuka ręki

A w dole cisza – tak cicha,

że aż się krzyczy z przejęcia

Uśmiech nad stołem się ściele,

pod stołem złoto do wzięcia

Moralność? – to słowo z bajki,

co dzieciom szeptać wypada

Lecz tu, gdzie świat się zatrwożył,

ma swoje prawa gromada

Złoto w kieszeni już dzwoni,

gęby wołają o cnotę

I nikt nie pyta o prawdę –

można oszukać hołotę

Więc pijmy za tych, co liczą –

liczbami kładą nam losy

Za ręce, co w blasku głaszczą,

a w cieniu wiodą pod kosy