Ballady z turnieju we Wrocławiu (vol.1)

I

Sygnalizacja świetlna

działa prawidłowo. Lecę,

cukrzyk, do słodyczy. Frunę,

ślepiec, w stronę światła.

I, nie mając kataru,

pełnię wartę honorową

przy gównie. Być może

napadnie na mnie własny dom,

z pończochą na podłodze

i spluwami klamek

u pozamykanych drzwi!

Przed śmiercią zwrócę głowę

w kierunku komputera

i, trzymając długopis

jak miecz, powiem: „Internecie,

ojczyzno moja!”. Gdy

przechodzę, pogodzony

z losem wygnańczym, opodal

Muzeum Sztuki Współczesnej,

Tadeusz Różewicz patrzy

na mnie z plakatu – okienka

wieczności. Na trawniku ktoś

trzyma woreczek foliowy,

którym można torturować

i zbiera psie kupy. Wracam

z nocnej służby i chcę się

przespać, ale żadne łóżko

nie jest pościelone. Czuję

się niczym mucha, ćma

i pszczoła. W całym Wrocławiu

dantejskie sceny.

II

Minąwszy plakat z napisem

„Turcja to państwo gwałtu” i

łącznik pieszo-rowerowy,

nie zmuszam się do zmiany

stosunku do pracy, który

jest poważny, i myślę o

wypastowanych i schludnie

ustawionych butach w szafce

oraz wieszaku

na cierniowe korony

w niebie. Na dworcu

kolejowym brak

stosownego napisu,

ale filary wiaduktu,

wyczerpane duchowo

i stojące w kolejce

do odbycia ludzkiej

podróży, zachowują

między sobą równe

odstępy. W pociągu

kobieta odmawia

różaniec, w oddali leci

chmara ptaków jak paciorki

(ciepły kraj jest krajem

sprawiedliwości), a

mężczyźnie, który siedzi

przed nią, wypada paczka

chusteczek na podłogę.

Udaję, że

nie zauważam, iż

nie zauważył tego.

Obok mojego

posterunku znajdują się

deski. W odstępach, które są

między nimi, leżą

patyczki, zeschłe liście

i pety. W nocy włączę

światło: obuduję się,

żeby najdalszy kraniec

nocy znalazł się tuż przy mnie.

I przygotuję dla księdza

miejsce leżące. Rankiem,

wchodząc do mieszkania,

okażę znów banknot

jak bilet. Jeśli wchodzę doń

bez grosza, od razu szukam

w sobie Boga, który raz

każe wysiąść na najbliższej

stacji, to znów przymyka

oko.

III

Najbardziej lubię pracować

w niedziele i święta, bo

wówczas plac budowy jest

pusty. Jeśli wbrew przepisom,

sobie i Bogu wpuszczę tu

kogoś, dostaję w zamian

piwko lub wzbogacam się

o pięciozłotówkę,

wsuniętą do mojej

kieszeni. Moje czarne

koszulki pracownicze są

jak kamizelki

odblaskowe, a dowodem

na to jest reakcja ludzi

i policji na widok

nagiej osoby na rynku.

Owe koszulki mają

napisy, więc jeśli wkładam

którąkolwiek z nich, Bóg

podnosi transparent

i pochód rusza. Moimi

transparentami są cudze

chusteczki. Zamknięty w wieży

swojej hermetycznej

poezji, zobaczyłem

w końcu księżniczkę na koniu,

która zaczęła śpiewać

miłosną pieśń. Pokochałem

życie, ale wciąż jeszcze

palę jak smok, którego

pokonamy wspólnie. Swój krzyż

zacznę piłować od samej

góry, razem z głową

Jezusa. Mojżesz rozbił

tablice z dekalogiem.

Nowe tablice, które

później wyciosał, są dziś

jak menu, a ceny ciągle

się zmieniają. Zamiast je

zniszczyć i stworzyć trzecią

parę, będę je

za pomocą klaskania

kserował i w formie

opłatka rozdawał w częściach

innym.