Bankrut miłości

Zmęczeniem ocieniona twarz

Oczy przygasłe bo przedsenne

Umysł niewiele widzi rad

Ciało w pół tchu i bezimienne

Spod powiek dziwne płyną łzy

Niosą błękity i zielenie

Gdy w teraźniejszość zamkną sny

Z pewnością więcej nic nie zmienię

A odliczanie ciągle trwa

Klepsydra wciąż nieopisana

Spoglądam w lata własnych strat

Niezabliźniona ciągle rana

Po nocy dzień kolejny wstanie

Promienie z deszczu stworzą tęczę

Ktoś był, będzie rozczarowaniem

Lecz ja kimś takim zostać nie chcę

Pragnę dawać to co miałem

Z niezasłużonej życzliwości

Bogactwo które otrzymałem

Kopalnię wiedzy, świat miłości

I jeśli tylko to możliwe

Chcę być bankrutem, oddać teraz

To co mi jeszcze pozostało

To co w nas nigdy nie umiera

Spokojne dzisiaj oceany

Miłości trwałej niepodzielnej

Żonie w podzięce za wspaniałą

Rodzinę ,której chcę być wierny