*** (baranek boży)
witraże myśli świecą mi w oczach
witraże myśli płoną mi w kościach
ludzie kłębią się w kościółku
wstają siadają klękają wstają siadają
baranku boży który gładzisz grzechy świata
ile z nich udało ci się już wygładzić?
witraże myśli świecą mi w oczach
witraże myśli płoną mi w kościach
ludzie kłębią się w kościółku
wstają siadają klękają wstają siadają
baranku boży który gładzisz grzechy świata
ile z nich udało ci się już wygładzić?
Komentarze (1)
Wiersz jest autentycznym przejawem buntu wobec zewnętrznych form religijności - dla mnie to interesujący zapis wyobcowania. Bardzo ocenny, kreśli niedojrzałe emocjonalnie reakcje, wyraźnie zrodzone z form przymusu religijnego. Nie wnosi autorefleksji, jest to forma ucieczki i oskarżenie wobec środowiska przymusu. Forma wiersza to przemyślanej, trójdzielna kompozycja. Mimo, że na pierwszy rzut oka wygląda jak luźny zapis myśli, jego budowa ściśle wspiera treść i emocje buntu a samotny znak zapytania mocno akcentuje ironię. Co ciekawe: wiersz jest starnnie zorganizowany pod katem fonetyki.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania