*** (baranek boży)

witraże myśli świecą mi w oczach

witraże myśli płoną mi w kościach

 

ludzie kłębią się w kościółku

wstają siadają klękają wstają siadają

 

baranku boży który gładzisz grzechy świata

ile z nich udało ci się już wygładzić?

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • piliery

    Wiersz jest autentycznym przejawem buntu wobec zewnętrznych form religijności - dla mnie to interesujący zapis wyobcowania. Bardzo ocenny, kreśli niedojrzałe emocjonalnie reakcje, wyraźnie zrodzone z form przymusu religijnego. Nie wnosi autorefleksji, jest to forma ucieczki i oskarżenie wobec środowiska przymusu. Forma wiersza to przemyślanej, trójdzielna kompozycja. Mimo, że na pierwszy rzut oka wygląda jak luźny zapis myśli, jego budowa ściśle wspiera treść i emocje buntu a samotny znak zapytania mocno akcentuje ironię. Co ciekawe: wiersz jest starnnie zorganizowany pod katem fonetyki.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania