batalia

oczko, oczko, oczko

śliczne twoje liczko

porcelanowe

kruche jak chusteczka

haftowana, którą

swą szyję bladą

otulasz

lgnie do ciebie śpiew lekki

słowicze nuty

umykają

cicho

cud, pozorna ułuda

jesteś smutkiem

w ogrodzie

moim

gruszką o nieokreślonym

kształcie, niebanalnej

prostocie, istocie

uroku

kocham twoje blade dłonie

gładkie, smukłe, lepkie od

życiodajnej ambrozji

pogrzebowa chryzantemo