Bdęg

jeśli kiedykolwiek umrę (cha, cha, cha, ale

zabawne, Florciu, że nie użyłeś zwrotu "gdy kiedyś

przyjdzie mi", doprawdy — umiesz żartować

jak mało kto!) — chciałbym, aby pamięć o mnie

była niczym przystanek autobusowy,

na którym, przez własne gapiostwo, zginął

kilkuletni uczeń. i gdzie teraz straszy jego duch.

niech będzie tymczasowa, jak oczekiwanie

na rozklekotanego grata, którym wróci się

do domu, jak nic więcej, niż wiata

nawiedzona przez roztrzepanego chłopca,

co to pewnego razu biegł spóźniony, krzyczał,

machał rękami usiłując zatrzymać odjeżdżającego

autosana. i który nie zauważył znaku D-15,

wyrżnął weń z impetem lewą skronią, po czym

runął bez życia na ziemię.

niech pamięć o mnie istnieje jako widmo

drugo- albo trzecioklasisty, którego buźka zrobiła

bdęg! o blachę — i którego żadną miarą

nie dało się ocucić, zreanimować.

wspominajcie, a wrócę, by zrywać apaszki

starym babom, miażdżyć im pomidory

w biedronkowych reklamówkach.