Bella- prolog

Małe rączki ściskały kurczowo lodowatą, kościstą dłoń.

-Nie odchodź! Nie zostawiaj mnie...- krzyczała Bella. Matka spojrzała na nią z uczuciem.

-Chcesz żebym cierpiała?

Dziewczynka podniosła wzrok i zaprzeczyła...

-W takim razie, daj mi odejść w spokoju... Kocham cię Bell, z całego serca. Zawsze będę przy tobie...- to mówiąc wzięła ostatni wdech i na zawsze zamknęła oczy.

Bella siedziała przy ciele patrząc w okno, trzymając rękę matki, czując, że wszystko się zmieniło.

Nie miała już nikogo... Sama na świecie. Siedem lat temu, gdy się urodziła cała rodzina była przy niej... A teraz jest samotna i nie ma na kogo liczyć...

Łza spłynęła po jej policzku zostając na dłoń matki- ostatniej osoby, która była przy niej... Ale już nie jest.

Dziewczynka wybiegła z pokoju...