Bestia Nieufności

Nieufność-

Tak niepozorna, niemała bestia, oddała martwą i nędzną część

serca.

Pożarła resztę z krwią na rękach, by żywy kawałek uśmiercić-na sznurze grubym zabije, powiesi.

Tchniesz ją do przodu (część mego narządu, co miłość kiedyś umiała tworzyć), lecz bić przestaje.

Zbyt już zmęczona, bez cienia uśmiechu, niepewność zwabia w okrutne ramiona...

I nagle wpada w rozwartą paszczę i spada w bezruchu, i w głuchej ciszy, jak zawsze skomle samotna.

Twoja niepewność z chęcią pożera ostatnią część mego wiernego serca.

Nie umie krzyczeć, krzyczy więc w głuszy.

We wnętrzu tej bestii, mieszają się głosy rozbitych części, boleśnie obdarte ze strun głosowych

Jęczą w męczarniach, próbując mówić o kształcie miłości.