,,Bez miejscówki"

Spotykaliśmy się o zmierzchu, poza szczekaniem psów.

Wzdrygnąłem się, kiedy wyłożona jak pszenica,

do zebrania z jej zaśpiewem, napomniała,

że w tym miejscu kiedyś był cmentarz cholerny.

Wplątywany w panieński wianek, wirowałem miód z ramek.

Odurzał wielokwiatowym wnętrzem jej ciała.

Nie trafiłem do bliższego nieba,

oczyszczonej za życia przez pszczoły.

Kosmiczny łupież z Warkocza Bereniki

nie spełnia gotowości,

wymogów metafory ze świetlikiem,

iskrą z przeoranych pożarów kresowych wsi.